Met het onthechten van de christelijke politiek en de mogelijke vorming van een Paars + kabinet wordt het er voor christenen in Nederland niet vrolijker op.

Mocht Rutte inderdaad kiezersverraad plegen door in het regeringsbootje te stappen met de PvdA, D66 en GL dan zal er spoedig verder gemorreld worden aan christelijke ‘stokpaardjes’ zoals bijvoorbeeld het bijzonder onderwijs. Maar, ook puike organisaties als de EO, de in Amsterdam gevestigde stichting tot Heil des Volks en het onder prostituees actieve Scharlaken Koord mogen de borst nat maken. Laatstgenoemde clubs zullen niet langer vrij zijn in te voeren personeelsbeleid, op straffe van het opdrogen van subsidiestromen door de gelijkheidsdenkers in Paars +. De Amsterdamse liberalen gaven al eerder een dergelijk pijnlijk visitekaartje af. Er is meer. Inzake het bijzonder onderwijs zal artikel 23 aan kracht verliezen doordat bijvoorbeeld reformatorische en evangelische scholen niet langer zelf aan de voordeur mogen bepalen wie zij wel of niet als docent wensen aan te nemen. Niet langer zal de grondslag op de betreffende school centraal staan om op basis daarvan personeelsbeleid te voeren. Provocaties van homolobby COC zijn te verwachten. Lekker het schooltje met de Bijbel pesten. Roze geprovoceer natuurlijk.

Het huidige artikel 1 van de Grondwet waarin discriminatie wegens godsdienst wordt afgewezen wordt in libertijnse kringen nu al meer dan ooit ingezet om christenen steeds voortvarender het defensief in te bonjouren. Andere grondrechten raken meer en meer ondergesneeuwd. Scheiding van kerk en staat? Niet als het aan de PvdA ligt. Eerder dit jaar presteerde een hondsbrutale PvdA-voorzitter Lilianne Ploumen het zelfs om een Heilige Eucharistie te verstoren. De overheid op het terrein van de Kerk? Het kan verkeren.

De trawanten binnen Paars, met name die van D66 en GroenLinks zullen burgerinitiatieven zoals UitVrijeWil met graagte omarmen. Over het naar het einde neigende leven moet immers niet zo moeilijk gedaan worden. De Pil van Drion loert opnieuw om de hoek. Hebben ‘zij’ van Paars + de tijdsgeest mee? Ja, zonder meer. Het geestelijke en morele besef van Nederland is op sterven na dood en daar is geen eens euthanasie aan te pas gekomen.

De geest is uit de fles. Maar de Geest met een grote G waait ook waarheen hij wil! Welke regering er uiteindelijk ook komt, er is een nieuw ethisch reveil van node in dit land. De christelijke politiek dient de handen ineen te slaan om verdere erosie te voorkomen. CU, CDA en de SGP kunnen niet anders dan zich op belangrijke sociale en ethische thema’s te hergroeperen. Bidders gevraagd om het ‘zij onze God voor eeuwig en eeuwig’ daadwerkelijk van een eendrachtig ja en amen te voorzien. Gebed gevraagd voor André, Maxime en Kees. De tijd is gekomen om verder te kijken dan de eigen politieke kleur, maar juist om elkaar in die ene Opgestane te herkennen. Het is tijd voor een hernieuwd appel op de Nederlandse samenleving. Ziet de velden zijn wit. Nu eerst het paarse kaf af van het uitnodigende koren en dan de oogst. Samen doen is het credo. Succes!

Bert Brouwer is freelance publicist.

Zie ook: http://fp.dagelijksestandaard.nl/2010/07/paars-666/ en http://katholieknieuwsblad.nl/archief/Artikelen/2010/7/9/Paars_+_%3D_666

Dezer weken liggen broederliefde en broedermoord in elkaars verlengde. Straten en wijken zijn oranje gekleurd en wee je gebeente als je kanariegeel in plaats van oranje boven buiten loopt. Bij voorbaat verdacht! Bij mij in de wijk al ruim drie weken vlaggetjesweken. Meer dan 4 kilometer oranje windvaantjes zijn er van hot naar her gespannen. Fantastisch wanneer je bij windstil weer buiten zit. Minder aangenaam wanneer er een puik wind staat, een ware kakofonie aan geklapper.

De oranjegekte lijkt meer dan een hype. Voor velen is het tot een nieuwe levensvervulling verworden. Tijdens het EK in 2008 leek er al meer aan de hand dan normale oranjevreugde. Anno 2010 mag er klaarblijkelijk nog een tandje bij: groot, groter, grootst en misschien wel gek, gekker gekst. Mag je er over zeuren, de schouders er over ophalen of ‘simpelweg’ trachten er een vinger achter te krijgen?

Nederland zal ook vandaag weer bijkans plat liggen. De ANWB verwacht een vroege avondspits. Valt er wat te volgen dan? Klokslag 16.00 is er het eerste duel van Oranje in de knock-outfase tegen Slowakije. Waar we ons dikwijls niet zoveel gelegen laten aan ‘beter een goede buur, dan een verre vriend’ vallen volwassen kerels elkaar nu jankend van geluk of van ongeluk in de armen wanneer Oranje scoort of een tegengoal voor de kiezen krijgt. De opgeklopte en gekunstelde gemeenschapszin laat echter onverbloemd zien dat we juist in dat laatste, zodra het normale leven weer zijn beloop neemt helemaal geen behagen scheppen. Druk, druk, druk. Het enige wat ons dan ook verenigt is het gezamenlijk belang om te kijken naar een potje bal trappen van over the edge betaalde ballenjongens. In de pauze van de match wordt er wat gebabbeld om vooral het geprek maar gaande te houden. Laat het vooral niet te diep gaan. En na afloop? Dan gaat ieder weer zijns weegs en worden de laatste roddels over de kledingkeuze van buurvrouw X tot onderwerp van gesprek gebombardeerd. Nederland ten voeten uit.

Woonachtig in zo’n wijk doe je er als niet voetballiefhebber goed aan te beseffen dat je tijdelijk outcast bent. Even een noodzakelijke boodschap doen bij de buurtsuper betekent dikwijls met de staart tussen de benen laveren door de oranjewaanzin. Meewarige blikken volgen je als je dit doet in de pauze van de eerste naar de tweede helft. Afkeurende blikken vallen je ten deel, wanneer je de dagelijke gang van zaken verricht tijdens de match der matches. Met een blauwe polo ben ik plotseling een bezienswaardigheid! Maar ik heb niets te verbergen, ben hooguit mezelf.

In de zoektocht naar zinsgeving en verbroedering creëeren we ons eigen oranjesurrogaat. Het leven zelf echter is vluchtig en voor we het beseffen voorbij. Waarom blijven hangen in oppervlakkig vernis van voorbij gaande aard? Zouden we niet beter kunnen streven naar een constant omzien naar mekaar? Daartoe moet er blijvend een wissel om. Koning Voetbal versus Koning Jezus dan. Geen strafschoppen. Geen corners. Wel hemels scoren tot in de eeuwen der eeuwen. Amen.

Bert Brouwer is freelance publicist.

Zie ook: http://fp.dagelijksestandaard.nl/2010/06/van-voorbij-gaande-verbroedering/

Met het onverwachte verlies van de CU bij de Tweede Kamer verkiezingen van 9 juni jl. van 6 naar 5 zetels en de bescheiden groei van de SGP, net geen derde zetel, is het zaak dat de twee partijen weer meer de handen ineen slaan.

Dat de christelijke kiezer net zo zwevend is als de seculiere kiezer, zoveel is wel duidelijk geworden. Met het fnuikende verlies voor het CDA en het jammerlijke teruggang voor de CU lijken de bakens inzake christelijke getuigenispolitiek voorgoed verzet te zijn. Er zal de aankomende maanden nog wat af geanalyseerd worden, maar 1 eenduidige conclusie mag getrokken worden: ook het kiezerslontje van de christelijke kiezer is korter geworden. Anno 2010 is er geen ruimte meer voor fletse partijprofielen of over datum zijn politici die het nog een keertje willen proberen. Kiezers willen pakkende oneliners, uitgesproken opvattingen en vooral panklare oplossingen, liever vandaag dan morgen. Je mag op dergelijk gedrag afdingen, de oppervlakkigheid ervan hekelen, maar het tijdsgewricht is er niet naar. Also sprach Zarathustra?

Vooral het CDA mag dit zich aantrekken. Cruciale inschattingsfouten zijn er gemaakt. Het specifiek eigene van het christendemocratisch denken werd niet ingebed in de sociaal-economische boodschap richting de kiezers, waardoor de partij pijnlijk gezichtsverlies leed en er niets anders overbleef als het armetierig benadrukken de ‘aangename’ gulden middenweg te zijn ten opzichte van de linkse PvdA en de rechtse VVD. Overtuigen kon men echter niet. Veel wol, weinig onderscheidende taal. Het kiezerspotentieel nam massaal de vlucht naar de meer uitgesproken PVV en de VVD. Het CDA doet er, of men nu wel of niet regeringsverantwoordelijkheid neemt, goed aan de aankomende jaren intern te herbronnen. Het Program van Uitgangspunten kan opnieuw uit de kast worden gehaald: aanvullen, updaten en herrijken en misschien dat het dan nog goed komt voor de christendemocratie.

Een dergelijke opzet zou ook de partij van Andre Rouvoet, de ChristenUnie, niet misstaan. Misschien minder dik aangezet dan bij het CDA, maar de noodzaak om te bezinnen is als het goed is aanwezig. De CU kwam door intern gekrakeel inzake het gevoelige homostandpunt binnen de partij uiteindelijk minder goed uit de verf dan verwacht. Dat kan in andere opzichten niet aan Andre Rouvoet gelegen hebben. Hij bracht het onderscheidende geluid (op financieel-economisch terrein links en op het gebied van ethiek terughoudend) goed voor het voetlicht en was dikwijls een aangename verpozing tussen het verbale geweld van Rutte (VVD) en Balkenende (CDA).

De derde speler in de christelijke politiek, de SGP, bracht het er stukken beter vanaf. Kees van der Staaij mag dan door de seculiere media in het politieke geweld op de achtergrond zijn geplaatst, wanneer hij sprak, dan was het vol geestdrift en zonder een millimeter afstand te doen van het SGP-gedachtegoed. De derde zetel mag dan niet geincasseerd zijn, de partij heeft wel kiezersgunst verworven. Vooral dat laatste zou voor de CU reden moeten zijn terug te komen op haar wat neerbuigende houding richting de mannenbroeders in de afgelopen jaren. We zullen het nooit helemaal weten, maar het had er alle schijn van dat het regeringspluche de CU minder salonfahig maakte jegens de SGP en dat is jammer want als er iets duidelijk is, dan is het dat verdere verdeeldheid tussen deze twee partijen zeer tot zeer ongewenst is.

Met het huidige zetelaantal van de CU in het achterhoofd en in de wetenschap dat de partij nog altijd een voortvloeisel is uit de twee partijen RPF en GPV, is de CU getalsmatig dus helemaal niet zo veel groter dan de SGP met haar bijna drie zetels. Mocht de CU in wijsheid besluiten tot een herbronnen te komen dan liggen er kansen en uitdagingen in het verschiet om de banden met zusterpartij SGP weer eens wat aan te halen.

Het aanzien van de christelijke politiek zou er mee gebaat zijn.

Bert Brouwer is freelance publicist.

Zie ook: http://fp.dagelijksestandaard.nl/2010/06/cu-en-sgp-moeten-elkaar-niet-langer-uitsluiten/