De positie van christenen is er belabberd. Prominente schrijvers worden in de ban gedaan wanneer ze de overheid kritisch bejegenen. Van mensenrechten in gevangenissen is geen sprake en Israel wordt door de islamitische Erdogan geschoffeerd en geprovoceerd. In dat licht is het onvoorstelbaar en dwaas dat notabene de conservatieve regeringsleider van Groot Brittannie, David Cameron, zich wil inspannen om Turkije zo snel mogelijk de EU binnen te loodsen.

Doorzichtig trouwens ook. Idealen wijken wanneer economische motieven de overhand krijgen. Engeland zit om handel verlegen en zou Turkije graag aan wat meer wapentuig helpen natuurlijk. Een veer in de konten van de islamitische heersers kan dan geen kwaad. Maar met dergelijk onzinnig gezwets gaan de kosten voor de baten uit. Cameron had zich minder gepassioneerd uit moeten laten en al helemaal als conservatief politicus. Zelfs fopsteen Gordon Brown van het socialistische Labour ging zo ver niet.

Turkije zal nooit klaar zijn om de EU te ‘verrijken’, temeer daar het Ottomaanse rijk voor meer dan 80% in Azie ligt en niet in Europa. Ten tweede zit Europa niet te wachten op nog meer invloed van de islam en dat is wel het geval wanneer het land met zijn ruim zestig miljoen ingezetenen opeens een onevenredige vinger in de Europese pap krijgt.

Cameron doet er wijs aan de Franse president Sarkozy en zijn Duitse collega Merkel te volgen in hun opvattingen. De laatste twee zien meer heil in een geprivilegieerd  partnerschap van de Turken in plaats van een volwaardig EU-lidmaatschap. Een terecht uitgangspunt. Het argument van Cameron dat Turkije als NAVO-lid Europa en de USA altijd ter wille is geweest houdt geen stand, de Turken hebben er zelf alle belang bij om niet terug te worden geworpen in het tijdperk van voor haar grondlegger Atatürk. Wil het land  recht blijven doen aan de morele erfenis van de stichter van het eens seculiere Egypte dan kunnen de Turkse leidslieden niet anders dan met argusogen de islamisering van de Turkse samenleving aanzien.

Juist daar knelt hem de schoen. Erdogan en zijn zogenaamd ‘verlichte’ islamitische kliek houden er dubbele agenda’s op na door islamitische sentimenten aan te jagen, door steeds vaker de islamkaart uit te spelen en door de banden met vazalstaat Iran aan te halen. Dat gevaarlijke dubbelspel had David Cameron een doorn in het oog moeten zijn. Dat is kennelijk niet geval. Het vogeltje zingt zoals het gebekt is, maar het eerste smetje op het blazoen van de kersverse premier van Engeland is gevallen. Bepaald niet at-your-service.

Bert Brouwer is freelance publicist.

Zie ook: http://forum.refoweb.nl/viewtopic.php?f=3&t=24278 en http://fp.dagelijksestandaard.nl/2010/08/als-een-vos-die-de-passie-preekt/

In het Nederlands Dagblad van 9 juli jl. betoogde Eerste Kamerlid Roel Kuiper van de ChristenUnie dat zijn partij te veel wordt geafficheerd als christelijk-sociaal. Volgens Bert Brouwer is het niet zo zeer het christelijk-sociale profiel waar Kuiper enerzijds tegen aanhikt, maar anderzijds ook omarmt, alswel de constante verpakking van die boodschap.

Zijn er signalen dat de CU zichzelf te veel als christelijk-sociaal profileert en zodoende haar achterban van zich vervreemdt? Ik denk dat dit niet het geval is. Wie het kernprogramma van de partij tot zich neemt, (hier het Kernprogramma) vindt voldoende evenwicht terug tussen een overheid die als Gods dienaresse gehouden is het zwaard ter hand te nemen (tegen een overdaad aan zelfbeschikking, inzake abortus, inzake euthansie, inzake iets onnatuurlijks als het homohuwelijk etc.),  maar vindt men diezelfde overheid gelukkig ook op zijn of haar weg, omdat deze zich schatplichtig weet (punt 10) als hoeder en beschermheer voor de zwakkeren.

De CU doet er goed aan het zetelverlies van 6 naar 5 zetels van 9 juni jl. niet te wijten aan een te soft imago wat de partij zou kunnen aankleven als zij zich als christelijk-sociaal profileert. Het CDA heeft fors verloren, de SGP bleef stabiel, maar won geen derde zetel. Zowel de SGP als het CDA lopen nu niet direct te koop met de in hun partijen aanwezige christelijk-sociale grondnotities, daar rekent de kiezer ze dus niet op af. Wel is het zaak piketpaaltjes aan te brengen bij die onderwerpen waar de kreet christelijk-sociaal beter op zijn plek is en op die terreinen waar dat niet het geval is. Moeilijk laveren is dat wel. Op sociaal-economisch terrein is het zelfs een bijbelse plicht van de CU zichzelf als christelijk-sociaal neer te zetten. Mocht er inderdaad een kabinet over rechts komen waarin het CDA participeert en de SGP glimlachend een oogje dicht knijpt, dan is het noodzaak dat de CU als enige christelijk-sociale partij het CDA bij de les houdt om niet rucksichtlos mee te gaan bezuinigen. Neem de gehele controverse rondom de hypotheekrenteaftrek. Het CDA maakt(e) hier zelfs een breekpunt van. Hoezo? De hypotheekrenteaftrek is zeker voor de hogere inkomens een ordinaire rijkeluissubsidie. Een christelijke partij onwaardig dus om hier geen afbreuk aan te willen doen.

Christelijk-sociaal mag dan in meerdere opzichten een geuzennaam zijn voor de CU, zo zou je de term kunnen loslaten op het verdedigen van het bijzonder onderwijs, maar ook op het terrein van godsdienstvrijheid, desalniettemin is het te complex de CU er op af te rekenen. Het is maar de vraag of de buitenwacht de CU als te sociaal ziet. Veel mensen, ook in mijn eigen nabije omgeving kwamen na het doen van StemWijzer ‘verdacht’ vaak uit op de CU, terwijl zij niet op deze partij zouden stemmen, omdat ze het niet eens zijn met de morele opvattingen. Hier is echter wel uit af te leiden dat grote groepen Nederlanders het op sociaal-economisch opzicht met de CU eens zijn. Het kiezerspotentieel van de partij is dan ook enorm, zeker als het CDA zichzelf zou overleveren aan het neo-liberale beleid van een VVD en het populisme van een PVV. CDA-prominenten als Willem Aantjes, Ruud Lubbers en Doeke Terpstra, zouden hun partij een dergelijke manoeuvre nooit vergeven, maar dat is een CDA probleem. Het zal de CU geen windeieren leggen in ieder geval. Laat de CU in andere opzichten gewoon lekker conservatief blijven trouwens. Niets uit ‘VrijeWil’, maar zoek eerst het Koninkrijk der Hemelen en al het andere zal U erbij gegeven worden. Dat impliceert geen verdere liberalisering van het softdrugsbeleid. Geen enkele koopzondag in Utrecht erbij. Liefst het terugdraaien van het wanstaltige  homohuwelijk. Geen verder kindermoorden oftewel abortussen en live and let live so NO tegen uitdijdende euthanasiemogelijkheden. Kwestie van joods-christelijke beschaving namelijk.

Het dilemma wat Kuiper ons voorschotelt is invoelbaar en ook de dialoog waard. Zet er gerust een ‘boom’ over op, maar het is ook zaak dat de overdreven focus op een niet bestaand probleem niet de overhand krijgt. In het recente en verdere verleden heeft de CU zich een waar evenwichtskunstenaar betoond in dit opzicht. Zowel het conservatieve denken als het christelijk-sociale denken is bij de partij in goede handen en één van de usp’s! Opgemerkt mag tenslotte worden, dat prof. dr. Roel Kuiper hier zelf aan bijgedragen heeft. Aan het christelijk-sociale etiket te veel afbreuk doen geeft geen pas, het beschavingsoffensief van de CU is er niet mee gebaat.

Bert Brouwer is freelance publicist.

Zie ook: http://forum.refoweb.nl/viewtopic.php?f=3&t=24279 en http://fp.dagelijksestandaard.nl/2010/08/de-cu-een-christelijk-sociale-evenwichtskunstenaar/

Met het onthechten van de christelijke politiek en de mogelijke vorming van een Paars + kabinet wordt het er voor christenen in Nederland niet vrolijker op.

Mocht Rutte inderdaad kiezersverraad plegen door in het regeringsbootje te stappen met de PvdA, D66 en GL dan zal er spoedig verder gemorreld worden aan christelijke ‘stokpaardjes’ zoals bijvoorbeeld het bijzonder onderwijs. Maar, ook puike organisaties als de EO, de in Amsterdam gevestigde stichting tot Heil des Volks en het onder prostituees actieve Scharlaken Koord mogen de borst nat maken. Laatstgenoemde clubs zullen niet langer vrij zijn in te voeren personeelsbeleid, op straffe van het opdrogen van subsidiestromen door de gelijkheidsdenkers in Paars +. De Amsterdamse liberalen gaven al eerder een dergelijk pijnlijk visitekaartje af. Er is meer. Inzake het bijzonder onderwijs zal artikel 23 aan kracht verliezen doordat bijvoorbeeld reformatorische en evangelische scholen niet langer zelf aan de voordeur mogen bepalen wie zij wel of niet als docent wensen aan te nemen. Niet langer zal de grondslag op de betreffende school centraal staan om op basis daarvan personeelsbeleid te voeren. Provocaties van homolobby COC zijn te verwachten. Lekker het schooltje met de Bijbel pesten. Roze geprovoceer natuurlijk.

Het huidige artikel 1 van de Grondwet waarin discriminatie wegens godsdienst wordt afgewezen wordt in libertijnse kringen nu al meer dan ooit ingezet om christenen steeds voortvarender het defensief in te bonjouren. Andere grondrechten raken meer en meer ondergesneeuwd. Scheiding van kerk en staat? Niet als het aan de PvdA ligt. Eerder dit jaar presteerde een hondsbrutale PvdA-voorzitter Lilianne Ploumen het zelfs om een Heilige Eucharistie te verstoren. De overheid op het terrein van de Kerk? Het kan verkeren.

De trawanten binnen Paars, met name die van D66 en GroenLinks zullen burgerinitiatieven zoals UitVrijeWil met graagte omarmen. Over het naar het einde neigende leven moet immers niet zo moeilijk gedaan worden. De Pil van Drion loert opnieuw om de hoek. Hebben ‘zij’ van Paars + de tijdsgeest mee? Ja, zonder meer. Het geestelijke en morele besef van Nederland is op sterven na dood en daar is geen eens euthanasie aan te pas gekomen.

De geest is uit de fles. Maar de Geest met een grote G waait ook waarheen hij wil! Welke regering er uiteindelijk ook komt, er is een nieuw ethisch reveil van node in dit land. De christelijke politiek dient de handen ineen te slaan om verdere erosie te voorkomen. CU, CDA en de SGP kunnen niet anders dan zich op belangrijke sociale en ethische thema’s te hergroeperen. Bidders gevraagd om het ‘zij onze God voor eeuwig en eeuwig’ daadwerkelijk van een eendrachtig ja en amen te voorzien. Gebed gevraagd voor André, Maxime en Kees. De tijd is gekomen om verder te kijken dan de eigen politieke kleur, maar juist om elkaar in die ene Opgestane te herkennen. Het is tijd voor een hernieuwd appel op de Nederlandse samenleving. Ziet de velden zijn wit. Nu eerst het paarse kaf af van het uitnodigende koren en dan de oogst. Samen doen is het credo. Succes!

Bert Brouwer is freelance publicist.

Zie ook: http://fp.dagelijksestandaard.nl/2010/07/paars-666/ en http://katholieknieuwsblad.nl/archief/Artikelen/2010/7/9/Paars_+_%3D_666

Dezer weken liggen broederliefde en broedermoord in elkaars verlengde. Straten en wijken zijn oranje gekleurd en wee je gebeente als je kanariegeel in plaats van oranje boven buiten loopt. Bij voorbaat verdacht! Bij mij in de wijk al ruim drie weken vlaggetjesweken. Meer dan 4 kilometer oranje windvaantjes zijn er van hot naar her gespannen. Fantastisch wanneer je bij windstil weer buiten zit. Minder aangenaam wanneer er een puik wind staat, een ware kakofonie aan geklapper.

De oranjegekte lijkt meer dan een hype. Voor velen is het tot een nieuwe levensvervulling verworden. Tijdens het EK in 2008 leek er al meer aan de hand dan normale oranjevreugde. Anno 2010 mag er klaarblijkelijk nog een tandje bij: groot, groter, grootst en misschien wel gek, gekker gekst. Mag je er over zeuren, de schouders er over ophalen of ‘simpelweg’ trachten er een vinger achter te krijgen?

Nederland zal ook vandaag weer bijkans plat liggen. De ANWB verwacht een vroege avondspits. Valt er wat te volgen dan? Klokslag 16.00 is er het eerste duel van Oranje in de knock-outfase tegen Slowakije. Waar we ons dikwijls niet zoveel gelegen laten aan ‘beter een goede buur, dan een verre vriend’ vallen volwassen kerels elkaar nu jankend van geluk of van ongeluk in de armen wanneer Oranje scoort of een tegengoal voor de kiezen krijgt. De opgeklopte en gekunstelde gemeenschapszin laat echter onverbloemd zien dat we juist in dat laatste, zodra het normale leven weer zijn beloop neemt helemaal geen behagen scheppen. Druk, druk, druk. Het enige wat ons dan ook verenigt is het gezamenlijk belang om te kijken naar een potje bal trappen van over the edge betaalde ballenjongens. In de pauze van de match wordt er wat gebabbeld om vooral het geprek maar gaande te houden. Laat het vooral niet te diep gaan. En na afloop? Dan gaat ieder weer zijns weegs en worden de laatste roddels over de kledingkeuze van buurvrouw X tot onderwerp van gesprek gebombardeerd. Nederland ten voeten uit.

Woonachtig in zo’n wijk doe je er als niet voetballiefhebber goed aan te beseffen dat je tijdelijk outcast bent. Even een noodzakelijke boodschap doen bij de buurtsuper betekent dikwijls met de staart tussen de benen laveren door de oranjewaanzin. Meewarige blikken volgen je als je dit doet in de pauze van de eerste naar de tweede helft. Afkeurende blikken vallen je ten deel, wanneer je de dagelijke gang van zaken verricht tijdens de match der matches. Met een blauwe polo ben ik plotseling een bezienswaardigheid! Maar ik heb niets te verbergen, ben hooguit mezelf.

In de zoektocht naar zinsgeving en verbroedering creëeren we ons eigen oranjesurrogaat. Het leven zelf echter is vluchtig en voor we het beseffen voorbij. Waarom blijven hangen in oppervlakkig vernis van voorbij gaande aard? Zouden we niet beter kunnen streven naar een constant omzien naar mekaar? Daartoe moet er blijvend een wissel om. Koning Voetbal versus Koning Jezus dan. Geen strafschoppen. Geen corners. Wel hemels scoren tot in de eeuwen der eeuwen. Amen.

Bert Brouwer is freelance publicist.

Zie ook: http://fp.dagelijksestandaard.nl/2010/06/van-voorbij-gaande-verbroedering/

Met het onverwachte verlies van de CU bij de Tweede Kamer verkiezingen van 9 juni jl. van 6 naar 5 zetels en de bescheiden groei van de SGP, net geen derde zetel, is het zaak dat de twee partijen weer meer de handen ineen slaan.

Dat de christelijke kiezer net zo zwevend is als de seculiere kiezer, zoveel is wel duidelijk geworden. Met het fnuikende verlies voor het CDA en het jammerlijke teruggang voor de CU lijken de bakens inzake christelijke getuigenispolitiek voorgoed verzet te zijn. Er zal de aankomende maanden nog wat af geanalyseerd worden, maar 1 eenduidige conclusie mag getrokken worden: ook het kiezerslontje van de christelijke kiezer is korter geworden. Anno 2010 is er geen ruimte meer voor fletse partijprofielen of over datum zijn politici die het nog een keertje willen proberen. Kiezers willen pakkende oneliners, uitgesproken opvattingen en vooral panklare oplossingen, liever vandaag dan morgen. Je mag op dergelijk gedrag afdingen, de oppervlakkigheid ervan hekelen, maar het tijdsgewricht is er niet naar. Also sprach Zarathustra?

Vooral het CDA mag dit zich aantrekken. Cruciale inschattingsfouten zijn er gemaakt. Het specifiek eigene van het christendemocratisch denken werd niet ingebed in de sociaal-economische boodschap richting de kiezers, waardoor de partij pijnlijk gezichtsverlies leed en er niets anders overbleef als het armetierig benadrukken de ‘aangename’ gulden middenweg te zijn ten opzichte van de linkse PvdA en de rechtse VVD. Overtuigen kon men echter niet. Veel wol, weinig onderscheidende taal. Het kiezerspotentieel nam massaal de vlucht naar de meer uitgesproken PVV en de VVD. Het CDA doet er, of men nu wel of niet regeringsverantwoordelijkheid neemt, goed aan de aankomende jaren intern te herbronnen. Het Program van Uitgangspunten kan opnieuw uit de kast worden gehaald: aanvullen, updaten en herrijken en misschien dat het dan nog goed komt voor de christendemocratie.

Een dergelijke opzet zou ook de partij van Andre Rouvoet, de ChristenUnie, niet misstaan. Misschien minder dik aangezet dan bij het CDA, maar de noodzaak om te bezinnen is als het goed is aanwezig. De CU kwam door intern gekrakeel inzake het gevoelige homostandpunt binnen de partij uiteindelijk minder goed uit de verf dan verwacht. Dat kan in andere opzichten niet aan Andre Rouvoet gelegen hebben. Hij bracht het onderscheidende geluid (op financieel-economisch terrein links en op het gebied van ethiek terughoudend) goed voor het voetlicht en was dikwijls een aangename verpozing tussen het verbale geweld van Rutte (VVD) en Balkenende (CDA).

De derde speler in de christelijke politiek, de SGP, bracht het er stukken beter vanaf. Kees van der Staaij mag dan door de seculiere media in het politieke geweld op de achtergrond zijn geplaatst, wanneer hij sprak, dan was het vol geestdrift en zonder een millimeter afstand te doen van het SGP-gedachtegoed. De derde zetel mag dan niet geincasseerd zijn, de partij heeft wel kiezersgunst verworven. Vooral dat laatste zou voor de CU reden moeten zijn terug te komen op haar wat neerbuigende houding richting de mannenbroeders in de afgelopen jaren. We zullen het nooit helemaal weten, maar het had er alle schijn van dat het regeringspluche de CU minder salonfahig maakte jegens de SGP en dat is jammer want als er iets duidelijk is, dan is het dat verdere verdeeldheid tussen deze twee partijen zeer tot zeer ongewenst is.

Met het huidige zetelaantal van de CU in het achterhoofd en in de wetenschap dat de partij nog altijd een voortvloeisel is uit de twee partijen RPF en GPV, is de CU getalsmatig dus helemaal niet zo veel groter dan de SGP met haar bijna drie zetels. Mocht de CU in wijsheid besluiten tot een herbronnen te komen dan liggen er kansen en uitdagingen in het verschiet om de banden met zusterpartij SGP weer eens wat aan te halen.

Het aanzien van de christelijke politiek zou er mee gebaat zijn.

Bert Brouwer is freelance publicist.

Zie ook: http://fp.dagelijksestandaard.nl/2010/06/cu-en-sgp-moeten-elkaar-niet-langer-uitsluiten/